Maski mają dla plemienia Nuna ogromne znaczenie – podkreślają i symbolizują związek człowieka z naturą. Ich animistyczne kształty, zdobienia i okazała rafia są celowe – mają oddawać kult zwierzętom: kajmanom, motylom, antylopom czy wężom, które pełnią rolę bóstw i zapewniają przeżycie. Niezależnie od tego, czy w rytuale biorą udział maski wankr traktowane jak świątynie, czy też maski wamu stworzone na potrzeby konkretnej intencji, ryt zawsze odbywa się w podniosłej atmosferze, pełnej szacunku i emocji. Taniec masek ma miejsce po zakończeniu pory deszczowej i okresu intensywnej pracy rolniczej, ale też w ramach inicjacji chłopców, czy w celu znalezienia żony – najbardziej atrakcyjny tancerz zostaje wtedy obdarowany prezentami od lokalnych dziewcząt.
Źródło: bravefestival.pl
Nie jest to przedstawienie lecz autentyczny rytuał obłaskawiania duchów natury odprawiany w Burkina Faso w Afryce.
Ptaka, antylopę, guźca oraz puchacza pojedynczo wyprowadzali pastuchowie wabiąc je i krępując muzyką. Maski nie były jednak spokojne - wierzgały, rzucały się, turlały, kręciły i kopały, wprawiając w popłoch zaskoczone dzieci, które przestraszone chowały się w ramionach rodziców. Żadne nie chciało podejść :).
Maski zachowywały się gwałtownie i konwulsyjnie, kiwały głowami, podskakiwały i biegały. Tumany piasku przesłaniały czasami widok. Nie było tu mowy o żadnej reżyserii. Taniec wyrażał spontaniczne pragnienie, prośbę o pomyślność łowów i dobrobyt dla ogniska domowego.
Całość cechowała szybkość i kipiąca energia, nie było czasu na przerwę, zaczerpnięcie oddechu. Kolejno padały wyczerpane, głośno sapiąc.
To zdumiewające jak ci ludzie wytrzymywali ten upał w futrzastych strojach. Mamy umiarkowany klimat, a jak jest u nich w domu? Ciekawe jak odbierają świat, gdzie dzieci z wrzaskiem od nich uciekają, a ciekawscy turyści prawie zadepczą lub obiją obiektywami aparatów fotograficznych?
