AVANT ART FESTIVAL
SZWAJCARIA

WROCŁAW
29.09-02.10 i 07-08.10.2011

Avant Art Festival  to międzynarodowe prezentacje sztuki eksperymentalnej i awangardowej obejmujące oryginale i niebanalne zjawiska kulturalne. Na scenie AAF występują genetycy muzyki i sztuk performatywnych – odkrywcy i wynalazcy nowych hybrydycznych form, czerpiący garściami z wszelkich dostępnych poziomów, burzący przyzwyczajenia słuchaczy i widzów i na ich zgliszczach budujący nowe, zaskakujące odmiany, czasem wręcz nowe gatunki.
Po Avant Art Festival można spodziewać się wszystkiego.
W tym roku Avant Art ponownie zaskoczy. 4 edycja odbędzie się w dniach 29.09-02.10, 07-08.10.2011 r. pod hasłem Szwajcaria – będzie to pierwsza tak bogata w naszym kraju prezentacja sztuki tego regionu. Tradycyjnie, wystąpią także artyści ze sceny międzynarodowej.

Avant Art Festival jest z założenia świętem artystycznego eklektyzmu – eksperymenty w sztuce nie mają granic, liczy się jakość kreacji. Podczas AAF 2011 odbędą się spotkania z muzyką, teatrem i tańcem najwyższej próby.  
Zaprezentuje się tu bezapelacyjna czołówka szwajcarskiej sztuki. STEPHANE VECCHIONE, perkusista kultowego zespołu Velma, wystąpi ze swoim oryginalnym performansem; grupa szaleńców MIR połączy w jedno wszystkie nurty lat 80. i 90.; OY zabierze w podroż wehikułem swojego niezwykłego głosu; DIMLITE wskaże nowe ścieżki współczesnej elektroniki; PAPIRO zdefiniuje na nowo, czym jest dźwiękowa awangarda; SUDDEN INFANT udowodni, że estetyka noise to nie tylko hałas; kolektyw REVERSE ENGINEERING pokaże mroczne zakamarki drapieżnego hip-hopu; SYG BAAS nada nowe znaczenie muzycznemu eklektyzmowi, a STROTTER INST, za pomocą samych adapterów, wykreuje nowe światy. Tancerka ALEXANDRA BACHZETZIS zaprosi do tanecznego eseju na temat współczesnej wizji kobiecości, magicy z grupy MINIMETAL wystąpią w dwóch odsłonach, a performerzy z projektu DAVIATION, korzystając ze specyfiki przestrzennej galerii BWA  Awangarda, stworzą jej dźwiękowy obraz. Uzupełnieniem tej obszernej prezentacji pochodzących ze Szwajcarii artystów, będzie wspólny polsko-szwajcarski projekt taneczno-muzyczny IN BETWEEN: DANCE AND MUSIC DESTROYER – MAN BORN OUF OF M.A.D.D

Równie bogate i interesujące będą prezentacje sztuki międzynarodowej. Najważniejsza postać sceny neofolkowej DAVID TIBET z kultowej grypy CURRENT 93 połączy tu swoje siły z mathrockowcami z formacji ZU pod kryptonimem ZU93; wybitny producent Kevin Martin wystąpi tu jako THE BUG, projekt prezentujący mroczne oblicze tanecznego parkietu, a rodzimi muzycy z 2g zaproszą na hipnotyzujący i transowy dźwiękowy rytuał.
Avant Art Festival to ważny głos w festiwalowym świecie sztuki i platforma prezentacji starannie wyselekcjonowanych artystów z różnych kręgów i środowisk. To odważne, międzynarodowe wydarzenie powołane zostało do życia przez Kostasa Georgakopulosa – muzyka, wydawcę, producenta i dyrektora artystycznego Sceny Muzycznej Nowe Horyzonty.
- Na festiwalu Avant Art trudno odnaleźć wykonawcę łatwego do zaszufladkowania. Chcemy zaskakiwać i dziwić, stawiać widza w opozycji do utartych schematów i klasycznego podejścia do sztuki. Można powiedzieć, że tradycją staje się tu odrzucenie tradycji, kanonem - łamanie kanonów, a konwencją - niekonwencjonalność. Stawiamy na różnorodność, wielogatunkowość i jesteśmy otwarci na wszystko, co oryginalne – komentuje Kostas Georgakopulos.


PROGRAM AAF 2011

29/ 09/ 2011
Galeria BWA Studio, ul. Ruska 46 a, Wrocław
19.00   wernisaż / inauguracja festiwalu  
Minimetal [CH]:  Velvet Underground – instalacja

CS IMPART Mała Sala, ul. Mazowiecka 17, Wrocław
21.15  Mir [CH] – koncert  

30/ 09/ 2011
Galeria BWA Studio, ul. Ruska 46 a, Wrocław
15.00 – 18.00  Minimetal [CH]:  Velvet Underground  - instalacja

Galeria BWA  Awangarda, Wita Stwosza 32, Wrocław
18.30  Deviation [CH]: Alptraum -  performance  

CS IMPART/ Mała Sala, ul. Mazowiecka 17, Wrocław
20.00   kNoiseEarEye Kompanie [PL, CH]:  IN BETWEEN, Dance And Music destroyer - man born out of M.A.D.D – performance

CS IMPART / Duża Sala, ul. Mazowiecka 17, Wrocław
21.00 Papiro [CH] -  koncert    
22.15 Reverse Engineering [CH] –  koncert   

01/ 10/ 2011
Galeria BWA Studio, ul. Ruska 46 a, Wrocław
15.00 – 18.00   Minimetal [CH]: Velvet Underground – instalacja  

Galeria BWA  Awangarda, Wita Stwosza 32, Wrocław
18:30 Strotter inst. [CH]:  - instalacja, performance  

CS IMPART/ Duża Sala, ul. Mazowiecka 17, Wrocław
20.00 Minimetal [CH]: Never Hang Around – performance

CS IMPART/ Mała Sala, ul. Mazowiecka 17, Wrocław
21:15 Syg Baas [CH] – koncert      
22:30 Dimlite [CH] – koncert           

02/ 10/ 2011
Galeria BWA  Awangarda, Wita Stwosza 32, Wrocław
18:30 Stéphane Vecchione [CH]: Eddy  - performance
CS IMPART/ Mała Sala, ul. Mazowiecka 17, Wrocław
20.00 Alexandra Bachzetsis [CH]: Gold – performance

CS IMPART /Mała Sala, ul. Mazowiecka 17, Wrocław
21.15 Sudden Infant [CH] – koncert, performance
22.15 Oy [CH] – koncert

07/ 10/ 2011
CS IMPART / Mała Sala, ul. Mazowiecka 17, Wrocław
21.00  2g – koncert
VIENNA SOUNDS w kooperacji z Austriackim Forum Kultury w Krakowie i AMAN (Austrian Music Ambassador Network) z Wiednia:
22.15  Broken Heart Collector - koncert
23.30  Night Line z DJ-ami Cid Rim & The Clonious LIVE! (Affine Records, Wiedeń)

08/ 10/ 2011
CS IMPART /Duża Sala, ul. Mazowiecka 17, Wrocław
20.00 ZU93 (ZU + David Tibet) [IT / GB] – koncert  
Pasaż Pokoyhof,  ul. Św. Antoniego 2-4, Wrocław/ Krakowska 180
22.30 Compagnie Pal Frenak: NoManNo – performance
23.00 The Bug [GB] – koncert
00:30  - live acts  



ARTYŚCI

Joke Lanz działa w Berlinie pod pseudonimem Sudden Infant. Jest jednym z najbardziej płodnych i ważnych artystów operujących w sferze, gdzie sztuka performance i body art spotykają się z improwizacją i estetyką noise.
Lanz tworzy unikalną mieszankę fizycznej poezji dźwiękowej i epileptycznej erupcji hałasu, wspomagając się w tym celu mikrofonami kontaktowymi, taśmami, loopami i innymi technikami. Efektem jest ekstremalna forma muzyki konkretnej, która łączy w sobie spazmatyczny bełkot z dezorientującą elektroniką.
Sudden Infant to najdłużej istniejący projekt Lanza. Każdy koncert Sudden Infant charakteryzują dwie główne cechy. Z jednej strony jest to zastosowanie minimalistycznego elektronicznego ekwipunku, a z drugiej silne skupienie się na ludzkim ciele, jego zredukowanej istocie i dźwiękowych światach, które ciało zawiera i którymi emanuje na zewnątrz. Sudden Infant traktowane jest przez Lanza jak wehikuł, w którym doprowadza on akustyczne i fizyczne żywioły do krańcowej formy, poprzez bezpośrednie skupienie się na ich czystej istocie. Dzięki temu stwarza on pełną napięcia estetykę występu i burzy wcześniej ustalone granice pomiędzy noisem, performance, improwizacją a muzyką elektroniczną.
http://www.suddeninfant.com/


MIR /CH/
koncert
Mir to Daniel Buess na perkusji, Papiro na smyczkach i Michael Zaugg na syntezatorach. W tym zespole nie ma potrzeby poszerzenia składu o wokalistę, bo muzycy, poza bardziej konwencjonalnym rockowym instrumentarium, korzystają też z olbrzymiej ilości instrumentów elektronicznych. Koncerty grupy można nazwać muzycznymi erupcjami epatującymi siłą i fizycznością. Gdyby wciąż trwały lata 80. lub 90., MIR z pewnością znalazłby się gdzieś blisko awangardy w stylu japońskiego noise, nowojorskiego no wave, brytyjskiego wojowniczego easy listening w klimacie formacji Coil, arizońskiego szaleństwa w duchu Sun City Girls lub atonalnego niemieckiego brainfucku. Na scenie grupa kieruje wiązkę swojej muzyki w stronę każdego z słuchacza z osobna i hipnotyzuje go przy pomocy metalicznego dźwiękowego lassa aż do momentu, w którym zacznie wirować on w radosnej ekstazie lub… ucieknie najbliższym wyjściem ewakuacyjnym. Świeżość i oryginalność MIR ujawnia się przede wszystkim w ich nieintelektualnym podejściu do intelektualnie naładowanej muzyki. Wyczarowane przez nich mroczne pejzaże dźwiękowe przywołują wręcz filmowe wizje w duchu wczesnego Andrieja Tarkowskiego czy Głowy do wycierania Davida Lyncha. MIR to prawdopodobnie najbardziej zwarty, najbardziej pozytywny  i najgłośniejszy zespół grający eksperymentalnego rocka od dłuższego czasu.
http://www.myspace.com/mirmusic

OY /CH/
koncert
Jej pierwszy krzyk rozległ się w miejscowości Bolgatanga w Ghanie w 1978 roku. Od tego czasu Oy (znana też jako Joy Frempong) wędrowała w przestrzeni i dźwięku, stając się po drodze częścią rożnych muzycznych bytów. Obecnie występuje w kilku zespołach (Lauschangriff, Infinite Livez vs Stade, Filewile, Phall Fatale), realizując się w nich w zupełnie odmiennych estetykach – od elektroniki, poprzez jazz aż do hip-hopu. Znana też jest ze współpracy z wieloma muzykami ze starej gwardii improwizatorów. Czerpiąc w równej mierze z jazzu, elektroniki i improwizacji, oryginalna muzyka Oy to śpiew przepleciony  dźwiękami wydawanymi przez dziecięce zabawki, skrawki hip-hopu i przeróżne formy scatu. Wtapiając swój głos w mechaniczne wypowiedzi samplerów i innych maszyn dźwiękowych, Oy wciąż odkrywa nowatorskie sposoby użycia strun głosowych.
Patrząc na nią na scenie, widzowie stają się uczestnikami intensywnego, wewnętrznego widowiska, pełnego alchemii, naiwnej niewinności i poważnej głębi. Oy, zagorzała wielbicielka Niny Simone, z myślą o słuchaczu buduje swój intymny świat nie uciekając się przy tym do prostych i tanich sztuczek. Oy to artystka jedyna w swoim rodzaju.
http://www.myspace.com/oyrempong

PAPIRO /CH/
koncert
Papiro to jednocześnie grafik, skrzypek, kolekcjoner płyt i twórca muzyki elektronicznej ze szczególnym upodobaniem do maszyn z epoki sprzed komputerów (np. syntezator VCS3). Pierwsze koncerty firmowane jego nazwiskiem czasami zawierały tylko jeden, pojedynczy akord, trwający nawet przez trzydzieści minut przy bardzo wysokim natężeniu dźwięku. W tym samym czasie w studiu nagraniowym artysta spędzał czas na niekończących się zabawach modulując dźwięki i dogrywając nowe do istniejących już utworów. Taka aktywność zaowocowała płytą utrzymaną w estetyce, którą można nazwać „sci-fi easy listening”, zatytułowanej Avventure Lontane (2006). Opierając się skutecznie wtłoczeniu w gatunkową szufladkę, muzyka wypełniająca jego kolejny album Rev z 2010 roku eksplorowała już terytoria dźwiękowego new age’u i ambientu, jednocześnie dystansując się od tych stylistyk poprzez wprowadzenie niepokojącego nastroju.
Występy Papiro można zdecydowanie nazwać unikatowymi, bo artysta rzadko prezentuje na żywo ten sam materiał dwa razy. To też oczywiście doskonały powód, żeby nie przegapić jego koncertu.
http://www.papiro.ch/

DIMLITE /CH/
koncert
Pod szyldem Dimlite działa młody szwajcarski producent Dimitri Grimm, który zabłysnął jasnym światłem na firmamencie nowoczesnej elektroniki już w momencie swojego debiutu w 2003 roku i od tej pory stawiany jest w jednym rzędzie z takimi sławami jak: Gaslamp Killer, Deadelus, Flying Lotus czy Hudson Mo. Jego pierwszy album Runbox Weathers pokazał, że potrafi on stworzyć coś oryginalnego, mając już wykształcony swój własny, pełen niezwykłych niuansów styl. Wzbogacony on jest jeszcze subtelnym romantyzmem i nieprzewidywalnością, która nasila się z każdym kolejnym przesłuchaniem jego nagrań.
Drugi album, single, remiksy i projekty poboczne zabrały Dimlite w muzycznych poszukiwaniach jeszcze dalej, aż do miejsca, w którym soul, elektronika i muzyka psychodeliczna spotykają się i tworzą swój własny, odrębny świat. W tych poszukiwaniach artysta idzie dalej na wzór innych unikalnych duchów z wytwórni Now-Again, takich jak The Heliocentrics czy The Whitfield Brothers, którzy w podobny sposób czerpią pełnymi garściami z historii muzyki zachowując jednocześnie swój indywidualny styl.
W porównaniu do innych producentów, często kopiujących twórczość pozostałych, Dimlite jest unikatem, a jego indywidualność widoczna jest w każdej dziwnej i niespodziewanej zmianie w obrębie utworu, w głosie Grimma, a nawet  w tytułach jego utworów.
http://dimlite.ehstrawlogy.com


REVERSE ENGINEERING /CH/
koncert
Pozostając pod dużym wpływem współczesnej sceny elektronicznej, Reverse Engineering eksploruje mroczną stronę instrumentalnego hip-hopu, skupiając się głównie na ciężkich i agresywnych rytmach, które tworzą dźwiękowy kręgosłup utworów zespołu. Projekt ten narodził się w 2002 roku z inicjatywy dwóch producentów – Davida Pieffeta i Alaina Decrevela i od samego początku był nastawiony na występy na żywo. Później do tego duetu dołączył DJ G-Bart, którego głównym wkładem był jego własny, unikalny styl turntablizmu.
Po doświadczeniu zdobytym podczas licznych występów na żywo i po spotkaniu się z dużym pozytywnym oddźwiękiem, muzycy z Reverse Engineering zdecydowali, że nadszedł czas na wejście do studia. W tym samym czasie, zaopatrzeni w zupełnie nowe narzędzia, w celu dopracowania swoich kompozycji i poszerzenia horyzontów, artyści rozpoczęli odkrywanie nowych obszarów dźwiękowych, nawiązując współpracę z wokalistami, rożnymi MC, a nawet z zespołami rockowymi. Reverse Engineering zagrało na żywo ponad 80 razy w latach 2003-2006, występując z prestiżowymi artystami z takich wytwórni jak Ninja Tune, Warp, Mo Wax, Jarring Effects czy !K7 (między innymi: DJ Vadim, Amon Tobin, DJ Krush, Airborn Audio, Cinematic Orchestra, Luke Vibert, Mira Calix, Unkle, High Tone, Ez3kiel, Mike Ladd, Techno Animal, Blockhead, Sixtoo, Kid 606…)
Olbrzymią rolę odgrywa też w projekcie aspekt wizualny. Podczas występów Reverse Engineering, muzykę uzupełniają wizualizacje zaczerpnięte z filmów science fiction lub historyczno-batalistycznych, przenoszące dźwiękowe uniwersum na projekcyjny ekran.
http://www.myspace.com/lereproducteur

ALEXANDRA  BACHZETSIS /CH/
performance
Urodzona w 1974 roku w Zurychu Alexandra Bachzetsis jest uznaną artystką - performerką i choreografem. Twórczość artystki to ciągłe poszukiwanie odpowiedzi na pytania o granice gatunków sztuk performatywnych, technik choreograficznych i form zachowania scenicznego. Podstawowym przedmiotem jej zainteresowania są kody, które kierują gestami – zarówno tymi na scenie, jak i tymi z życia codziennego. Jej choreografia oparta jest na badaniu obustronnego wpływu pomiędzy użyciem gestów i ruchu w gatunkach reprezentujących tzw. sztukę popularną (np. komedie romantyczne, opery mydlane czy hip-hopowe teledyski), a także sztukę elitarną, przeznaczoną dla bardziej wymagającego widza (balet, taniec współczesny i performance). Przedstawienia przygotowane przez Bachzetsis ukazują stereotypowe sposoby reprezentacji kobiecego ciała we współczesnej kulturze popularnej, show-biznesie i w przemyśle pornograficznym. Tancerka odwraca klisze skomercjalizowanej kobiecości i wyidealizowanej męskości, używając ich jako elementów nowego, formalnego języka, który staje się narzędziem autorefleksji i środkiem do odnalezienia wewnętrznej siły.
W swoim solowym przedstawieniu, trafnie zatytułowanym Gold, Alexandra Bachzetsis bada tematy podejmowane we wcześniejszych dokonaniach. Tytułowe złoto, które wypełnia współczesną kulturę wizualną, to rozerotyzowane, silne kobiece ciało. Spektakl „napędzany” między innymi przez popularne utwory wokalistek Missy Elliott, Kelis i Khii – sławnych symboli wypełnionej seksem kobiecej siły działającej na swoich własnych prawach – widowiskowo bawi się z dwuznacznym, choreograficznym dialektem hip-hopu i R&B: erotycznym przepychem z obowiązkowym złotym pyłem.
http://www.alexandrabachzetsis.com/

SYG BAAS /CH/
performance
Pewnego dnia, podczas trasy koncertowej w 2007 roku, Paed wkłada do samochodowego odtwarzacza starą kasetę magnetofonową. Z głośników wylewają się dźwięki Boop - ostatniego wydawnictwa legendarnej guerilla-punkowo-jazzowej formacji So Nicht z Berna. Grupę tworzyli Daniel Linder na wokalu – śpiewający w fikcyjnym języku (znany był ze współpracy z avantcore'owymi herosami z Alboth!), Fran Lorkovic – perkusista udzielający się grupach Erotic Jesus i Undergod oraz Paed Conca – basista i improwizacyjny performer z wiarygodną harcore'ową przeszłością nabytą w zespole Lougaroo. To pełne zgodności rytmiczne machanie głowami zostaje przypomniane przez Paeda swoim byłym kolegom z zespołu. Po tym fakcie Lieder rozsyła do kolegów pierwsze szkice nowego materiału. Lorkovic dodaje linie perkusji, a Conca przygotowuje ścieżkę basu. Powstaje 12 kompozycji z tekstami po niemiecku, francusku i po berneńsku, napisanymi przez Michaela Stauffera, Agotę Kristof i samego Liedera.
Styl Syg Baas nie może i nie powinien być jednoznacznie zdefiniowany. Teksty w szwajcarsko-niemieckim dialekcie nadają całości unikalnej ekspresji. W muzyce widoczne są  wpływy zaczerpnięte z bogatych artystycznych życiorysów każdego z członków formacji – można odnaleźć w niej między innymi improv, jazz, trip-hop, awangardę, ambient, a nawet elementy folklorystyczne. Conca gra na klarnecie i na kontrabasie, Lorkovic wykorzystuje rozmaite perkusjonalia obok klasycznego zestawu bębnów, a Lieder prezentuje wielopoziomowe aranżacje wokalne. Album Himmu Stärne został nagrany w 2010 roku, potem zmiksowany przez Boba Drake we francuskim Caudeval a na końcu zmasterowany przez Christiana Mevsa w Berlinie.
www.myspace.com/sygbaas

STÉPHANE VECCHIONE /CH/
performance
Stéphane Vecchione jest perkusistą zespołu Velma, znanej szwajcarskiej grupy rockowej, która poza graniem w stricte rockowych miejscach, angażuje się też w różne projekty sceniczne. Ich występy to widowiska łączące w sobie cechy tradycyjnych koncertów muzycznych i przedstawień teatralnych. Poza tym Vecchione, który studiował teatr w Lozannie, występuje w przedstawieniach Massimo Furlana czy Nicole Seiler. Skomponował też ścieżki dźwiękowe do spektakli Denisa Maillefera, Massimo Furlana, Stefana Kaegi, Philippe’a Saire, Petera Regli i wielu innych. Udziela się także w improwizacyjnej grupie Deviation.
Eddy jest pierwszym samodzielnym projektem Stéphane’a Vecchione’a, oscylującym pomiędzy performancem i muzyką. To rodzaj elektroakustycznego teatru i performance’u na perkusję. Elsperyment i zabawa jednocześnie. Artysta nie chce na to, żeby Eddy był hermetyczny i elitarny, wręcz przeciwnie – stara się, by był prosty i przystępny, a jednocześnie poetycki, wesoły i zajmujący.
http://sori.ch


STEPHANE VECCHIONE, PATRICK DE RHAM, DAVID VESSAZ - DEVIATION /CH/
performance
Deviation to projekt bazujący na współpracy dwóch muzyków (Stéphane Vecchione i Patrick de Rham) i architekta (David Vessaz), którzy badają w jego obrębie związki między materiałem dźwiękowym, znaczeniem, teksturą a przestrzenią. Występy tych artystów to improwizacje z użyciem instrumentów pochodzących z danego miejsca, tworzonych i wybieranych na potrzeby każdego performance’u na podstawie dźwięków charakterystycznych dla tej lokalizacji. Wykorzystując je, muzycy kreują unikalne sytuacje osadzone w kontekście samego wydarzenia przy zachowaniu związku z miejscem, w którym się ono odbywa.
http://virb.com/deviation


CHRISTOPH HESS - Strotter Inst.  /CH/
performance, instalacja
Po dziesięciu latach tworzenia muzyki przy pomocy gramofonów, taśm i pętli, szwajcarski muzyk, artysta, performer i architekt Christoph Hess w 1998 powołał do życia projekt o nazwie Strotter Inst., w którym skoncentrował  się wyłącznie na manipulacji adapterami, nie wykorzystując przy tym żadnych nagrań czy dźwięków stworzonych przez kogoś czy coś innego. Ta anachroniczna maszyneria odgrywa u niego podwójną rolę – adaptery są jednocześnie obiektami i instrumentami. Artysta rzadko wykorzystuje dźwięki pochodzące ze zwykłych płyt winylowych (jeśli już, to są one uszkodzone lub porysowane), a głównym ich źródłem są specjalnie zmodyfikowane ramiona gramofonów, w których np. diamentowe igły zastąpione zostały zwykłymi igłami do szycia. Ten rodzaj podejścia do grania włącza nieczystą naturę dźwięków w strukturę tworzonej muzyki.
Strotter Inst. tworzy z adapterów obiekty dźwiękowe i instalacje. Skrót „Inst.” w nazwie projektu może jednocześnie znaczyć „instrument”, ale też „instalacja”. Tak pojmowane obiekty i instalacje stawiają w centralnym punkcie statyczną obecność gramofonów. To nie granie na nich, lecz ich własny ruch i charakterystyczny sposób działania definiują taki obiekt.
Podczas występów na żywo, Strotter Inst. generuje gęste dźwiękowe i rytmiczne struktury. Muzyka wędruje przez różne poziomy – łoskot w estetyce lo-fi zmienia się w kliki i skrobotania, po których nastają epickie drony i wielopoziomowe połamane bity, zamieniające się w końcu w podejrzane basowe medytacje. Niezależnie od, a może właśnie dzięki takiej analogowej kreacji, te soniczne struktury tworzą właściwą atmosferę w określonym miejscu i czasie.
www.strotter.org

MINIMETAL „Never Hang Around” /CH/
performance
Never Hang Around to piąta z jedenastu instalacji dźwiękowych formacji Minimetal, stanowiąca ważną część cyklu stworzonego w 1994 roku przez Nika Emcha i Laurenta Goei. Specjalnie na Avant Art Festival we Wrocławiu artyści przygotowali nowy performance oparty na ich ostatnim dziele zatytułowanym Super Biker Girl. Składa się on z pięciu aktów, które urzeczywistniają emocje muzyków podczas wykonywania tego utworu. Podczas przedstawienia tytułowa super biker girl nigdy się nie pojawiła – istniała tylko w sferze imaginacji i była celem zaistnienia tych emocji. W Never Hang Around super Biler girl staje się w końcu realna. Tak jak to zostało opisane w słynnej, pochodzącej z regionu alpejskiego szwajcarskiej legendzie o Sennentuntschi, powołanej w sztuczny sposób do życia żeńskiej istocie, która manipuluje i mści się na swoich stwórcach, tak tu dwóch muzyków wynurza się wprost z filmu Super Biker Girl jak dwa strachy na wróble i są oni zmuszeni do piekielnego tańca przez zaproszoną wokalistkę Annę Leuenberger.

MINIMETAL - VELVET UNDERGROUND /CH/
Instalacja
Utwór VELVET UNDERGROUND został po raz  pierwszy zaprezentowany w formie performance we francuskim Annecy w 2008 roku podczas festiwalu prezentującego nowe tendencje w sztuce szwajcarskiej. Twórcy podjęli tu zmagania z zupełnie nowym poziomem interpretacyjnym słynnej opowieści o Czerwonym Kapturku. Las, w którym odbywały się wydarzenia tej baśni, staje się tu martwym miejscem, a Czerwony Kapturek nagle czuje swego rodzaju zauroczenie niebezpieczeństwem w postaci grupy Minimetal, która odgrywa rolę Wilka. Fascynacja niepokojącą muzyką (czyli fascynacja Złem) sparaliżowała ją po dotarciu do Chatki Babci.
Nik Emch i Laurent Goei od początku swojej współpracy działają w dwóch rolach – jako muzycy i artyści wizualni. Zawsze uważali że koncerty są swego rodzaju Rzeźbami. We Wrocławiu formacja Minimetal wykorzysta podczas tego przedstawienia swój cały artystyczny sztafaż właśnie jako specyficzną dla jej twórczości Rzeźbę Dźwiękową – instalację stworzoną do galerii sztuki, w której grana na żywo muzyka zostanie przeniesiona w formę projekcji wideo.
http://minimetal.com/

SCENA MIĘDZYNARODOWA

ZU93  /IT / GB/
koncert
Wywołujący dreszcze projekt ZU93 narodził się trzy lata temu. Członkowie avant-rockowego zespołu ZU spotkali się we Włoszech z Davidem Tibetem, co zaowocowało współpracą, polegającą na wspólnym odkrywaniu i badaniu nowych muzycznych terenów.
David Tibet to założyciel i lider kultowego Current 93, a jego dokonania z tym zespołem, jak i współpraca z Björk, Stevem Ignorantem z Crass, Psychic TV czy Death In June, potwierdziły jego silną pozycję wśród najważniejszych artystów i autorów tekstów w świecie muzycznego eksperymentu, czerpiącego z folku, industrialu, dark ambientu itp. ZU z kolei to awangardowa włoska formacja, która w swojej twórczości łączy noise, avant, rock, math rock, jazz i punk.
http://www.copticcat.com
http://www.myspace.com/zuband

THE BUG /UK/
koncert
The Bug to jeden z głównych projektów londyńskiego producenta Kevina Martina, który odpowiedzialny jest za wiele innych przedsięwzięć muzycznych, takich jak Curse of the Golden Vampire, Techno Animal, God, Zonal, Ice, King Midas Sound czy Experimental Audio Research. Muzyka The Bug jest oryginalną wypadkową wielu nurtów i estetyk – między innymi dancehall, noise, grime, hip-hop, dubstep, dubtronika i techno. Pierwszy album The Bug, Tapping The Conversation, został wydany w 1997 roku we wpływowej wytwórni Wordsound – była to alternatywna ścieżka dźwiękowa do filmu Rozmowa Francisa Forda Coppoli z 1974 roku. Ta inkarnacja The Bug obok Kevina Martina była współtworzona przez DJ Vadima. W latach 2001-2004 The Bug współpracował z weteranem brytyjskich soundystemów The Rootsmanem, a wynik tej kolaboracji ukazał się na serii singli pod szyldem Razor X Productions. Wydawnictwa te charakteryzowała surowa i agresywna natura – zarówno wokalnie jak i muzycznie (wokaliści udzielający się na tych nagraniach to jamajscy MCs: He-Man i Wayne Lonesome). Drugi właściwy album formacji – Pressure – ujrzał światło dzienne w 2003 roku w wytwórni Rephlex Records. Zawierał on już pewną liczbę bardziej ambientowych, nasyconych dubem utworów sąsiadujących z dźwiękowymi atakami w stylistyce ragga. Single Razor X zostały zebrane na albumie Killing Sound razem z nowszym materiałem i wydane przez Rephlex w 2006 roku. The Bug w swoich wielu wcieleniach współpracował z wieloma ważnymi dla sceny wokalistami i MCs, takimi jak Cutty Ranks, Warrior Queen czy Ras B. Od 2005 roku Kevin Martin zaprosił do współpracy między innymi z Marka Stewarta i Keitha Levene i wydawał gorąco przyjęte przez krytykę i publiczność płyty nakładem takich wytwórni jak Rephlex, Tigerbeat6, Klien Records i Ninja Tune.
http://www.myspace.com/thebuguk


PAL FRENAK MenNonNo /FR / HUN/
performance
Tancerz i choreograf Pál Frenák, po dekadzie spędzonej we Francji, powrócił w 1999 roku na Węgry i założył francusko-węgierską grupę taneczną firmowaną własnym nazwiskiem. Tym samym wywołał sensację na lokalnej scenie tańca współczesnego, wprowadzając na nią nową, pełną ekspresji kulturę, która zdecydowanie wykraczała poza tradycyjną językową komunikację. Jego innowacyjne techniki miały mocny wpływ na ewolucję nowej teatru tańca. Przedstawienia przygotowane przez Frenáka są pełne różnych ruchów, zainspirowanych przez związki międzyludzkie, samego człowieka i jego najbliższe otoczenie. Nie są one jedynie impresjami przedstawiającymi ulotne emocje. To raczej głębokie pytania „okraszone” bogatą wizualnie formą, która otwiera szeroko wrota wyobraźni. Dzięki zastosowaniu wielu klasycznych i nowoczesnych technik, grupa Pala Frenáka stała się synonimem unikalnego stylu i języka tanecznego. Jedną z jej cech charakterystycznych jest wykorzystywanie mimiki, języka znaków i ruchów ciała pochodzących z rożnych źródeł, takich jak cyrk, teatr czy pokazy mody.
MenNonNo
Przedstawienie MenNonNo to tajemnicze błękitne uniwersum, zainspirowane sześciomiesięczną podróżą Frenaka po Japonii. Tancerz budzi się do życia ze sztywnej, przypominającej rzeźbę pozycji, zaczerpniętej z minimalistycznego ruchu tradycji Butoh. Gesty rozwijają się w niezauważalny sposób, nakładając się płynnie na siebie, co bliskie jest ekspresji języka migowego. Obszerny, niebieski kostium najpierw wypełnia przestrzeń, a potem owija tancerza, co przypomina duże masy wody – morze lub ocean. Siła emanująca z błękitnego tła i tkaniny przypomina takie dzieła malarskie jak: Klein Blue Yvesa Kleina czy Blue Balls Sama Francisa. Ten spektakl ćwiczy naszą wrażliwość, zachęcając nas do ponownego przyjrzenia się naszemu życiu.
www.ciefrenak.fr

 

VIENNA SOUNDS /AT/
w kooperacji z Austriackim Forum Kultury w Krakowie i AMAN (Austrian Music Ambassador Network) z Wiednia

BROKEN HEART COLLECTOR / AT/
koncert
Broken Heart Collector – czyli śpiewająca i grająca na flecie basowym Maja Osojnik, klarnecistka Susanna Gartmayer oraz zespół Bulbul złożony z gitarzysty, basisty i perkusisty  – to formacja znana na gruncie wiedeńskiej sceny muzyki improwizowanej. Nie sposób wprost zaklasyfikować jej twórczości, ale szukając porównań można uznać, że znaleźli swoją niszę gdzieś na styku hardcore, avant-rocka i eksperymentalnej wokalistyki. Grają fascynującą, zdecydowanie eklektyczną muzyka – elegancką, kunsztowną i przemyślaną, zniewalająco emocjonalną, ale jednocześnie szorstką, industrialną, brutalną i pełną cynizmu. To piosenki w stylu chanson, zagrane jednak w sposób eksperymentalny i noise-rockowy. Można się po nich spodziewać wszystkiego – ściśle zredukowanych pasaży dźwiękowych obok rozbudowanych szamańskich kosmicznych tripów, które przywodzą na myśl dzieła grupy Red Krayola i komunikację w wielkomiejskością w wydaniu Moondoga. Ten osobliwy kwintet podjął się wyzwania przesunięcia granic jazzu, wolnej improwizacji, estetyki chanson, industrialnych pejzaży dźwiękowych, a wszystko to podlane energetycznym rockowym sosem. Można zaufać Kolekcjonerom Złamanych Serc – warto pozwolić wyrwać swoje serce właśnie im, mimo że nie da się przewidzieć, gdzie je oni zabiorą.
http://brokenheartcollector.klingt.org/

NIGHT LINE z DJ-ami / Cid Rim & The Clonious LIVE
koncert
THE CLONIOUS /AT/
Wyobraźcie sobie zderzenie się z The Cloniousem, tym gościem wyposażonym w trzy zestawy słuchawek, które bezpośrednio współgrają z jego muzycznym epicentrum. Pomyślcie o tam nieodpartym momencie, w którym rozpoczyna się kompleksowy, organiczno-mechaniczny proces klonowania. Proces klonowania, który manifestuje się pod postacią jego włąsnego, wyciągniętego z kreskówek superbohatera. The Clonious, zatracony w szczegółach i obsesyjnym perfekcjonizmie, jest protagonistą offbeatu i – ponad wszystko – fikcyjnej koncepcji. W elegancki sposób łączy razem elementy pozornie niezauważalne i małe, ale jednak w oczywisty sposób konieczne, a potem rozbija muzykę na rytm i harmonie aby dojść do punktu, w którym bezsprzecznie można dyskutować o tym, że jazz jest matką tego wszystkiego. Ten ciągle poszukujący własnej tożsamości entuzjasta winyli nie ma nic przeciwko temu, żeby tańczono breakdance w klubach nastawionych na granie jamów. Udowodnił swoją jakość podczas udziału w  Red Bull Music Academy 2007, gdzie grał razem z takimi postaciami, jak Theo Parrish, Tony Allen, Ron Trent, Steve Spacek czy Waajeed. Później, w 2009, ujrzał światło dzienne jego debiutancki album Between the Dots, wydany nakładem wytwórni Ubiquity Records z San Francisco, dzięki któremu zyskał reputację na całym świecie. W 2010 połączył siły ze swoim kolegą z labelu, Cid Rimem, by razem nagrać split zatytułowany Full Nelson, a także nawiązał współpracę z niesamowitym wokalistą Paulem Randolphem.
http://www.myspace.com/theclonious

CID RIM / AT/
Świat Cid Rima obraca się wokół bezgranicznej magii i mitycznych formuł estetyki funk. Jeśli trzeba już powiedzieć z czego czerpie ten producent i perkusista grupy Jacob`s Salty & Bamboozling Ladder, to można stwierdzić, że jego muzyczna socjalizacja nieuchronnie skończyła się na latach 70-tych ubiegłego stulecia. Pomyślcie o jazz-bandach, dzwiękach big bandów á la Stan Kenton lub o drum-break'ach, które otworzyły szeroko jego osobiste drzwi na funk. Poprzez nieustanną wymianę doświadczeń ze swoimi kolegami z zespołu – Dorianem Conceptem i The Cloniousem – Cid Rim wyostrzył swoje umiejętności producenckie,a także poszedł naprzód w kierunku hip-hopu i eksperymentalnej elektroniki. Rozpoczynając swoją muzyczną podróż jako entuzjastyczny archeolog sampli, w swoich obecnych utworach poszedł w stronę niezależności tempa, żartobliwych i przeplatających się brzmień, wymieszanych z głębokimi akordami, którym nie może się po prostu oprzeć. Jego muzyka to hybryda zaprogramowanych rytmów i analogowych wzorów perkusyjnych, które spotykają się z ostrym jak brzytwa groovem i monumentalnymi pasażami. W stylu rozgrywającego ambitnie łączy wszystkie części zespołu w jedną homogeniczną całość. Cid Rim, on nosi koszulkę z numerem 8.
http://affinerecords.com/artists/cid-rim

2g /PL/
koncert
2g jest to wieloręki, wieloludzki instrument zespojony w celu muzykowania opartego na głębokim wzajemnym słuchaniu się i przeniakaniu brzmień tworzących wielowymiarową, wielowątkową jedność. Muzyka 2g oparta jest na cieżkich, rozrzedzonych i spowolnionych rytmach z bardzo niskim, charakterystycznym basem, osadzonych na ciemnych, płynnie przekształcających się przestrzeniach i fakturach dźwiękowych tworzonych przez inne instrumenty elektryczne i akustyczne.
Grupa 2g nie przygotowuje zamkniętych utworów, płyt, programów koncertowych, poszukuje raczej specyficznych stanów i dąży do ich utrzymania w obrębie każdego utworu. Czasami stworzona zostaje muzyka niedopowiedziana, którą słuchacz może dowolnie uzupełnić używając jej jako tła do swobodnych wycieczek myślowych. ’2g’ pisze też muzykę do filmów i animacji. Bywa, że zespół się rozdokazuje grawitując ku kilkunastokrotnie spowolnionemu grind-corowi, albo intensywnym industrialnym lub hardkorowo-trip-hopowym transom.
W składach od trio po nonet realizowane są specyficzne dla grupy kompozycje aleatoryczne, w których określone są setki warunków brzegowych, natomiast ich realizacja pozostawiona jest współkomponujacym twórcom. 2g pracuje nad swoją muzyką we własnym laboratorium, którym jest Studio 333 należące do basity i leadera grupy. Zespół nagrywa wyłącznie 100% live (wszyscy grają naraz w jedym pomieszczeniu, bez dogrywek i poprawek), zawsze w jakosci High Definition, przeważnie na zminimalizowany zestaw mikrofonów (1-8). Co 3-6 tygodni 2g przez kilka dni pracuje w studio komponując i na bieżąco nagrywając nowe utwory. Ich obszerny katalog jest w opracowaniu, nowe zgrania publikowane będą sukcesywnie na stronie
www.2g.333rec.org

IN BETWEEN, Dance And Music destroyer - man born out  of M.A.D.D  [PL / CH]
performance

IN BETWEEN Dance And Music destroyer - man born out  of M.A.D.D to wspólny projekt kolektywu kNoiseEarEye Kompanie, fundacji Avant Art oraz  Szwajcarskiej Fundacji dla Kultury Pro Helvetia. Efektem współpracy polsko – szwajcarskiej będzie awangardowa produkcja muzyczna z elementami tańca, sztuki video, światła i specjalnej scenografii.
Reżyseria: Kostas Georgakopulos w oparciu o teksty Friedricha Nietzsche
Choreografia i aranż taneczny: Rafał Dziemidok
Przygotowanie muzyczne: Kostas Georgakopulos i Bartek Kuźniak
Światła: Wojtek Łysik
Scenografia: Gabriela Kowalska
Udział biorą:
Tancerze:
Lucie Eidenbenz, Marcel Leeman, Marie-Caroline Hominal oraz Agnieszka Noster z gościnnym udziałem tancerzy z grupy CYRKULACJE - Wrocławski Festiwal Ruchu prowadzonym przez Emilię Militowską
Muzycy:
Christian Wolfarth, Christian Kobi, Marcin Bijak, Wojtek Szymański, Rafał Modliński, Maciek Miechowicz, Bartek Kuźniak, Kostas Georgakopulos
Projekt IN BETWEEN Dance And Music destroyer - man born out  of M.A.D.D zderza taniec i  muzykę w przestrzeni niescenicznej. Wykonawcy nie występują na scenie, widownia nie zajmuje widowni, przestrzeń jest jedna i ta sama dla artystów i widzów. Wszystko to zbliża ten projekt bardziej do sztuki performansu lub instalacji niż klasycznie rozumianej sztuki tanecznej czy też koncertu muzycznego.


PARTNERZY PROJEKTU
Patronat Honorowy
Prezydent Miasta Wrocławia - Rafał Dutkiewicz
Patronat
Gmina Wrocław http://www.wroclaw.pl/
Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego http://www.mkidn.gov.pl/
Szwajcarska Fundacja dla Kultury Pro-HHhHelvetia  http://www.prohelvetia.pl/
Partner strategiczny
Centrum Sztuki IMPART  - Główny Partner Festiwalu  http://impart.art.pl/

Partnerzy
Galeria BWA Wrocław  http://www.bwa.wroc.pl/
Instytut Adama Mickiewicza http://www.iam.pl/pl
Konsulat Generalny Austrii w Krakowie  http://www.bmeia.gv.at/
Austriackie Forum Kultury w Krakowie http://www.bmeia.gv.at/pl/


źródło: www.avantart.pl